okuryazar.tv
Mar 2012
17 Yorum

PAYLAŞ

Songül Sallan Gül: Türkiye’de Kadın Sığınma Evleri – Erkek Şiddetinden Uzak Yaşama Açılan Kapılar mı?


‘Erkeğin şiddet uygulamasına mazeretler aranırken, kadına her aşamada travma yaşatılıyor’

 

Son yıllarda, kadın cinayetleri ve kadın intiharlarındaki gözle görülen artışı ve kadına yönelik aile içi şiddetin ülkemizde geldiği düzeyi ortaya koyan, bu konuda alınan ya da alınması gereken önlemleri geniş ölçekli bir araştırmayla anlatan bir kitap ‘Türkiye’de Kadın Sığınmaevleri’. Kitap 2009-2010 yıllarında on ilde yürütülmüş bir çalışmanın ürünü. Toplamda 24 sığınma evinde kadınlarla, çalışanlarla ve yöneticilerle yapılan derinlemesine görüşmelerin ışığında; Türkiye’deki sığınma evlerinin mekansal özellikleri, yönetsel yapıları, olanakları, hizmetleri ve yeterlilikleri belirlenmeye çalışılmış. Sığınma evlerinde kalan kadınların yaşamları ve sığınma evlerinin şiddete çözüm arayışında ne düzeyde çare olabildiği ortaya konmuş. Kadına yönelik ve aile içi şiddet konusunda Türkiye’nin genel durumunu ve bu konuda Türkiye’de ve dünyada yapılan çalışmaları ve düzenlemeleri Songül Sallan Gül ile konuştuk.

 

Kadın ve aile içi şiddet konusunda araştırmaların, psikolojik – sosyolojik açılımların da bulunduğu bir kitap “Türkiye’de Kadın Sığınmaevleri”… Bu araştırma için bir çok danışman, uzman ve profesörlerle yola çıkmışsınız. Nasıl bir çalışma gerçekleştirdiniz?
Türkiye’de kadın sığınmaevlerinin durumunu tüm yönleriyle incelemeyi hedefleyen bu çalışmada, farklı statüdeki sığınmaevlerinin yapılanması, yönetim ilkeleri, destek, güvenlik ve paydaş ilişkileri ele alınmış, hizmet sunum modelleri karşılaştırılarak, şiddet gören kadınların profilleri çıkarılmaya çalışılmıştır. Kadına yönelik şiddetin kavramsal ve kuramsal açıklamaları yaygın bir literatürle ele aldığım bu çalışmada, dünyada kadına yönelik şiddetle mücadele kapsamındaki kazanımlarda taciz yasası dahil, Avusturya ve Almanya gibi önemli başarılar elde etmiş ülke örnekleri değerlendirilmiştir. Ülkemizde ise, kadın hareketinin ve AB uyum sürecinin öncülüğünde gelişen aileiçi kadına yönelik şiddetle mücadelede yasal ve kurumsal gelişmelerin geldiği düzey, eleştirel bir bakışla irdelenmiştir. İki yıllık bir alan araştırma sürecindeki gözlem, deneyim ve veriler ışığında kadına yönelik şiddet ve özellikle aileiçi şiddet ve sığınmaevi gerçekliği tüm yönleriyle değerlendirilmiş, sığınmaevlerinin erkek şiddetinden uzakta bir yaşam için işlevsel olma niteliği sorgulanmıştır.

Çalışmanız TUBİTAK tarafından finanse edilmiş. Bu çalışmalar ne kadar sürede ve kaç ilde yapıldı?
Çalışma, 2008 yılında üniversitede toplumsal cinsiyet konulu doktora bir dersimde öğrencilerle birlikte yaptığımız bir tartışmadaki merakla başlamıştır. 1990 yılında ilkleri açılan kadın sığınmaevlerine ilişkin kamuoyunda ve literatürde yeterli bilginin, hatta sayılarının bile bilinmemesi bizi araştırmaya yönlendirmiştir. 2008 yılında hem Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumu, hem belediyeler ve hem de kadın kuruluşlarıyla birebir yapılan ön görüşmeler sonucunda konu bağımsız kadın kuruluşları ve SHÇEK Genel Müdürlüğüyle görüşülerek bir proje haline dönüştürülmüştür. TÜBİTAK’ın sosyal bilimler alanında yapılan bilimsel araştırmaları teşvik ettiği projeler kapsamında (SOBAG 1001) da desteklenmiştir. Saha araştırma süreci 2009 ve 2010 yıllarında iki yılda ve 10 ilde gerçekleştirilmiştir. Ankara, İzmir, İstanbul, Bursa, Sakarya, Kocaeli, Muğla, Mersin, Eskişehir ve Van’da çalışma yürütülmüştür. Araştırmanın yapıldığı dönemde işlevsel olan kadın sığınmaevlerinin yaklaşık neredeyse yarısını kapsamıştır. 24 sığınmaevinde kadınlarla ve yöneticilerle yapılan derinlemesine görüşmelerin yanı sıra destek ve paydaş ilişkileri bağlamlı olarak da toplam da 60’ın üzerinde kuruluş ve kanaat önderi ile yapılan görüşmeleri içermiştir. Kadına yönelik şiddetle mücadele sürecinde yer alan paydaş kurum ve kuruluşların koruyucu ve önleyici rolleri sorgulanmıştır.

Son yıllarda, hatta son günlerde kadın cinayetlerinde ve kadın intiharlarında gözle görülür bir artış var. Bu artışın temelindeki sebepler neler? Sizce kadına şiddetin önüne neden geçilemiyor?
Ülkemizde bir özel alan, yani aile içi mesele olarak görülen ve mahremiyet adı altında aile içinde kadına yapılan eziyete, şiddete göz yumulması, bunun suç olduğu ve uygulayanın cezalandırılması gereği, ilk kez 1980’lı yılların sonunda gündeme kadın örgütlerinin kampanyalarıyla gündeme gelmiştir. İlk kadın danışma merkezleri ve ardından sığınmaevlerinin açılmasıyla aile içi şiddetle gerçek mücadele ve kurumsallaşma süreci başlamıştır. 2000’li yıllarda bu süreç hız kazanmış, başarılı olmak için işbirliğinin önemi ise, 2010’lu yıllarda anlaşılmıştır. 1998 yılında çıkarılan 4320 sayılı Aileyi Koruma Kanunu, 2005 yılında uygulamaya konulan 5393 sayılı belediye yasası, 2006/17 sayılı Başbakanlık genelgesi ve 2008 yılında KSGM’nin Kadına Karşı Şiddetle Mücadele İl Eylem Planlarının hazırlanmasındaki koordinasyon görevini üstlenmesi bu anlamda önemli adımlar arasında sayılabilir. Bu doğrultuda yapılan çalışmalarda istatistiksel bulguların sağlanması gereği ve verilerin analiz edilmeye başlaması da, aile içi şiddetin ulaştığı düzeyi görmemiz açısından önem taşımıştır.

Aile içi şiddetle mücadele etmenin yolu ne sizce?
Aile içi şiddetle mücadele özünde ataerkil kurum ve zihniyetlerle mücadeleyi gerektirir. Çünkü kadına yönelik aile içi şiddetin temel nedeni cinsiyete dayalı hiyerarşik toplumsal düzendir. Çoğu kez şiddet, koruma, sahiplenme ve himaye etmenin bir gereği olarak kabul görmekte, hatta cinsiyet rollerinde, yani kadın ve erkeklik rolleriyle meşrulaştırılmaktadır. Ataerkil bakışla eviçi rollere yüklenen kültürel ve toplumsal anlam ve değerler, aileiçi erkek şiddetini daha da artırmaktadır. Ailede dayağı, fiziksel şiddeti ve diğer şiddet türlerini uygulamayı kendinde bir hak olarak gören erkeğe karşın, şiddete maruz kalmak ve susmak da kadının namusu ve katlanması gereken bir ödev haline dönüşmüştür. Bu eril bakış açısı kamusal alanda ve kurumlarda da çoğu kez kabul gördüğünden şiddetle mücadeledeki başarı düzeyi düşük kalmaktadır.

Nitekim ülkemizde de aile içi şiddeti önlemeye yönelik olarak çıkarılan yasalar ve sığınmaevleri süreçleri ataerkil bir zihniyetle düzenlenip, uygulanmaya konulmaktadır. Konuşulmayan sessiz bir anlaşma gibi işlev gören bu eril zihniyet, aile içi şiddete ilişkin bu açık ya da kapalı göz yumma, hatta onay şiddeti daha da beslemektedir. Şiddetle mücadele kurumlarının başında olan ve yasaları uygulama görevi olan diğer kişiler, erkekler, yasaları uygulama ve gerekli tedbirleri alma konusunda ilgisiz ya da duyarsız davrandıkları için kadın cinayetleri ve ölümleri günümüzde daha da artmaktadır. Şiddetle mücadele yasaları ve kurumlar, sorunu çözmek yerine, aileyi koruma ve boşanmayı önleme adına (!) şiddet gören kadınla, şiddeti uygulayan erkekleri barıştırmaya çalışarak şiddete yeşil ışık tutmaktadırlar. Bu neredeyse tüm kamu otoritelerinin adete bir görevi haline gelmiş durumdadır. Terör, hırsızlık ya da adam öldürme oldu mu tolerans göstermeyen adli ve idari kamu gücü, konu kadına karşı şiddet olduğunda samimiyetsiz davranmakta, sözde sıfır tolerans sloganlarına karşın, uygulamada sorumluluklarını yerine getirmemektedirler. Bu durumu bilen ve yatırımların olmadığı ya da isteksiz davranıldığını bilen toplum ve erkekler de şiddeti uygulamaya devam etmektedir.

Aile içi şiddeti uygulayan erkek değil, gündeme getiren kadın suçlu görülmekte, evin namusunu-mahremiyetini kamusal alana taşıdığı için suçlu gibi muamele edilmektedir. Şiddet uygulayan erkeğin şiddet uygulamasına mazeretler aranırken, kadına şiddetle mücadelenin her aşamasında travma yaşatılmaktadır. Bu nedenle de her gün kadın cinayetlerini haberlerde görmekteyiz. Her ne kadar medyada her gün aile içi şiddet vakaları ve travmatik yaşanma biçimleri gündeme gelse de, sosyal öğrenme süreci erkeklere şiddeti uygulamadan vazgeçtirebilecek yaptırımları içermediği sürece aynı sahneler sergilenmeye devam edecektir.

Belediyeler bünyesinde ilk kadın sığınma evleri 1990’lı yıllarda açılıyor. Kadın sığınmaevleriyle ilgili sosyal belediyecilik anlayışının Türkiye’de zayıf olduğunu yazmışsınız. Bunun nedeni nedir peki?
Belediyelerin seçimle iş başına gelen yerel yönetim kurumları olmaları, onların seçim süreçlerinde prim yapacak alanlara öncelik vermelerine neden olmaktadır. Belediyecilik çoğu kez yol yapmak ve muhtaç ailelere sosyal yardım dağıtmakla eşdeğer görülmekte, kadına yönelik sosyal hizmet ve destek alanları, aileye bir tehdit olarak algılandığından çoğu belediye için sığınmaevleri açmak, siyasi prim yapmayacak konu olmamaktadır. Yerel yönetim hizmetleri daha çok alt yapı olarak görüldüğünden, sığınmaevleri riskli bir siyasi yatırım alanı olarak görülmektedir. Hatta geleneksel ve muhafazakar belediyeler ve seçmen için kadın teması sorunlu bir alan olarak tanımlanmaktadır. Kadınlara ilişkin hizmet alanları da aileyi güçlendirme adına ve bir lütuf ve bir hayır işi olarak görülmektedir. Bu nedenle birkaç belediye örneğinde 1990’lı yıllarda sığınmaevi açılmışsa da, ömürleri uzun olmamış, yaşanan siyasal baskılar ve maddi desteksizlik yüzünden sığınmaevleri kapa(tıl)nmıştır. Bu süreç 2005 yılı sonrasında kısa süreli bir ivme kazanmış görünmekte ise, başarı düzeyli oldukça sınırlıdır. Avrupa Birliği uyum sürecinde kadın kuruluşlarının ve uluslararası kuruluşların desteği, kadın örgütlerinin de baskılarıyla çıkarılan 5393 sayılı belediye yasası ile Batı’da olduğu gibi belediyelerin sosyal sorumluluklarının artırılması ve sığınmaevleri sürecindeki rollerinin güçlenmesi hedeflenmiştir. Ancak yasada sığınmaevlerinin açılması bir zorunluluk olarak ifade edilmediğinden ve özel bir bütçe kalemi de ayrılmadığından, çoğu belediye personel ve bütçe yetersizlikleri, güvenlik zafiyetleri gibi bahanelerle sığınmaevi açma girişiminde bulunmamıştır.

Şiddet mağduru her kadının koruma ve destek hakkını gerçeğe dönüştürmek için devletlerin yapması gereken hizmetler neler?
Şiddet mağduru kadınlara yönelik koruyucu ve önleyici hizmetleri sağlamak devletlerin görevidir. Bunların başında kadın sığınmaevleri, kadın danışma merkezleri ve acil yardım hatları gelmektedir. Bu kurumların sayısal ve niteliksel olarak artırılması gereklidir. Ülkemizde bu kapsamda öncelikle 4320 sayılı Ailenin Korunmasına Dair Kanunun içeriğine uygun olarak, “koruma emri” hükümleri yerine getirilmesi, yasanın kapsamı genişletilmesi ve yasa kapsamında uygulamadan kaynaklanan eksikliklerin giderilmesi gerekmektedir. Örneğin, 4320 sayılı yasa kapsamında nikâhsız olarak birlikte yaşayan çiftler ve bir zaman birlikte yaşayan kişiler ve nişanlılar da yasa kapsamına dâhil edilmelidir. Yine 4320 Sayılı Kanuna konulacak açık bir hükümle, evlilik ilişkisinin herhangi bir nedenle sona ermesinden sonra da, eski eşe yönelik şiddet içeren fiiller kanun kapsamına alınmalıdır. Aileiçi şiddet fiillerinin aynı zamanda Ceza hukuku bakımından suç teşkil etmesi halinde, mağdur suçun işlendiği yer dışındaki kolluk kuvvetlerine başvurduğu takdirde, başvurunun kabul edilmesi gerekir. Çünkü 4320 sayılı Kanun kapsamındaki başvurularda kolluk kuvvetlerinin yetki sınırlaması yoktur. Ancak yine de yasada başka yerlerdeki kolluk kuvvetlerinin de bu başvuruyu alacağına dair açık hükümler getirilmelidir. Kanunda hafta sonu ve resmi tatillerde gelen talepler hakkında nöbetçi hâkim/savcının gerekli tedbiri verebileceğine dair, bir değişiklik yapılmalıdır. Ayrıca yasalar kapsamında aileiçi şiddeti, ihmal ve istismarı öğrenip de bildirmeyenler hakkında TCK md. 98 işletilmelidir. Yine kolluk görevlileri, hakimler ve savcıların görevlerini ihmal etmeleri nedeniyle yetersiz kalan yasanın farklı yorumlanmasındaki zayıflatıcı etkilerin giderilmesi için savcı ve aile mahkemesi hakimlerine yönelik yeterli, sürekli ve kapsamlı bir eğitim verilmelidir.

Benzer olarak sığınmaevi sürecinin başlamasında rol oynayan SHÇEK, artık Aile Sosyal Politikalar bünyesinde hizmet veren “183 Aile, Çocuk, Kadın ve Sosyal Hizmet ve Özürlü Çağrı Merkezi”nin çalışmasındaki sorunlar giderilmelidir. Bu hatlarda ayrışmaya gidilmeli ve kadın bakış açısına sahip kadın personellerle bilgilendirme yapılmalıdır. Ayrıca yasal gereklilikleri ve uluslararası standartları sağlamak kadar, şiddet mağdurlarına yaklaşım tarzını değiştiren, kadın deneyim ve ihtiyaçlarını göz önüne alan sığınmaevleri politikalarının geliştirilmesi gerekmektedir. Benzer biçimde yerel düzeyde il eylem planları işlevsel hale getirilmeli, sorumlu kamu kurumlarının faaliyetleri denetlenebilir olmalıdır.

Bugün kadın sığınma evlerinin durumu nedir? Bu anlamda hizmet veren belediye sayısı nedir ve sizce kadın sığınmaevleriyle ilgili belediyelerin verdikleri hizmet tatminkar mı?
Ülkemizde nüfusu 50 binin üzerinde olan belediyelerin sığınmaevi açması yasa gereği söz konusudur. Bu kapsamda 241 belediye olmasına rağmen sadece 32’sine ait sığınmaevi var olmakla birlikte, bunların bir kısmı sığınmaevi binasını yapıp, SHÇEK’e devretmiştir. Bir kısmı da ya sığınmaevini açmış ama kısa süre sonra işlevsizleştirmişlerdir. Bir kısmı ise, sığınmaevini herkesin kalabildiği bir barınağa çevirmiştir. Dolayısıyla belediyelere ait sığınmaevlerinin 27’si kadın sığınmaevi olarak işlev görmektedir. Bir başka ifadeyle yasal gerekliliğe karşın belediyelerin yaklaşık %10’unu kadın sığınmaevine sahiptir ve şiddet gören kadınlara ve çocuklarına hizmet vermektedir. Ancak soğu sığınmaevinin standardı AB standardının çok altındadır. Bu nedenle sığınmaevlerinin nicelik ve nitelik olarak geliştirilmesi ve destek hizmetleriyle güçlendirilmeleri gerekmektedir.

Avrupa Birliği yasal zorunluluk ölçütünde 1400 sığınma evi ve yine AB tavsiye kararları doğrultusunda da her 10 bin kişi için bir aile odası koşulu çerçevesinde 7400 aile odasının olması gerektiğinden bahsediyorsunuz. Bugün Türkiye’de toplam kaç sığınmaevi var?
Kadına Karşı Şiddetle Mücadele Avrupa Ağ Örgütü WAVE’e göre, sığınmaevlerinde benimsenen ya da olması gereken ideal uygulama aile konutu ya da aile odası modelidir. Kadınların bağımsız yaşamlarına dikkat edilmesi, kadınların ve çocuklarının mahremiyetinin korunması için tek kişilik oda ve/veya içinde tuvalet ve banyosu da olan bir yaşam alanı kadınlara sağlanmalıdır. Ancak bizdeki uygulama araştırmanın yapıldığı birkaç sığınmaevi dışında (sadece %4’ünde), daha çok bir ya da birkaç katlı binalarda 1-15 odalı mekanlardaki ortak yaşamı kapsamaktadır. Sığınmaevlerinde kadınlarla çocukların kaldıkları odalar 1-9 kişi arasında değişmekte ve çoğunluğunda koğuş sistemi uygulanmaktadır. Ülkemizde SHÇEK-Aile ve Sosyal Politikalar il Müdürlükleri, belediyeler ve bağımsız kadın kuruluşlarına ait olmak üzere 2012 yılı itibariyle sayı 72’e olmuştur. Bunlardan 3’ü 2011 2011 yılında faaliyete geçmiştir. 2012 yılında 43’ü SHÇEK’e (3’ü istasyon olan), 27’si belediyelere ve 5’ide kadın kuruluşlarına ait olmak üzere toplamda kadın sığınmaevi vardır.

Gün geçtikçe artan Kadına şiddet ve Türkiye’de sadece 72 Kadın Sığınma Evi. Bu rakam oldukça düşük. Peki, bu kadın sığınma evlerinin, mekansal özellikleri ve fiziki yeterlilikleri ne durumda?
Sığınmaevlerininin fiziksel koşullarını belirleyen özelliklerden biri sığınmaevinin mekansal koşullarıdır. Bu bakımdan ülkemizdeki sığınmaevleri çeşitlilik göstermektedir. Araştırmadaki sığınmaevlerinin 3’ü müstakil bir ev görünümünde, 7’si bir kaç lojman ya da villanın bileşiminden oluşmuş bir bina kompleksinde, 10’u iki-üç katlı kamu binası içinde, 4’ü de müstakil evde hizmet vermektedir. Birkaç sığınmaevi haricinde, çoğunluğunda yasal zorunluluklardan biri olan yangın merdiveni çıkışı yoktur. Araştırma illerinde sığınmaevlerinin fiziksel olanakları bakımından en iyi durumda olan nitelikleri, küçük de olsa çoğunda bahçenin olması ve kadınların bir rahatlama mekânı olarak bahçeleri kullanabilmesidir.

Fiziksel koşullar ve mekânsal özellikler bakımından araştırma illerinden sadece birinin uluslararası standartlara uygun olduğu gözlemlenmiştir. Aslında bu durum sığınmaevi yönetimlerinin çoğu için özendirici olmama kaygısının bir sonucudur. Birçok sığınmaevi yöneticisi sığınmaevinin standartlarının yüksek olmasının kadınların orada kalmalarını özendireceğini ve onları gitmekten (eve dönmekten) vazgeçireceğini düşünmektedirler. Bu nedenle sığınmaevlerinin temel ihtiyaçları azamide karşılamasının yeterli olacağına ve asgari hizmetleri sunup, özendirici olmamaya dikkat edilmesi gerektiğine inanılmakta ve ev gibi görebilirler. Oysa sığınmaevleri kadınların erkek şiddetinden uzak bir yaşamın olabileceğini görebilecekleri ve ev gibi hissedebilecekleri yaşam alanları olmalıdır.

Kadına şiddet ve aile içi şiddet. Bu iki kavram arasındaki fark nedir? Bu iki kavramın ayırt edici özellikleri nedir?
Şiddet, insanın bedensel ve ruhsal açıdan zarar görmesine neden olan, güç ve baskı uygulayıcı bireysel ve toplu hareketlerdir. Kadına yönelik şiddet ise, özel hayatta, ailede ya da toplum içinde, kadınların fiziksel, cinsel veya psikolojik zarar görmesiyle sonuçlanan ya da sonuçlanabilecek her türlü cinsiyete dayalı eylemi içerir. Tehdit, zorlama veya özgürlüğün keyfi kısıtlanması da buna dâhildir. Aile içi şiddet ise, en genel anlamda özel yaşamda yani ailede, cinsel ilişki ya da kan bağı ile bağlı bireyler arasında gerçekleşen bir şiddet türüdür. Ev içinde şiddet, kişinin eşine, çocuklarına, anasına, babasına, kardeşlerine veya yakın akrabalarına yönelik her tür saldırgan davranıştır. Bir başka deyişle, aile üyeleri arasında fiziksel, psikolojik, cinsel ya da ekonomik-parasal şiddet olup, zorlayıcı ve kontrol altına alma davranışı şeklinde ortaya çıkar. Aileiçi şiddet, ailenin tüm üyelerinin karşılaşabileceği bir sorundur. Ancak, en çok kadınlar, çocuklar, engelliler ve yaşlılara uygulanır. Çoğunlukla da erkekler, yani koca ve baba şiddet uygular. Aileiçi şiddet, evli olanlar ve aynı evde yaşayanlar arasında olabileceği gibi eski eşe, eski nişanlıya ya da arkadaşa yönelik de olabilir. Aileiçi şiddet her türlü otorite, baskı ve kontrol ilişkisiyle ortaya çıkabilir. Çoğu kez saldırgan davranışlar fiziksel saldırılarla ortaya çıkar, ama duygusal, ekonomik ve cinsel saldırı ve tacizler de şiddetin bilinen türleri olup, genelde birlikte uygulanırlar.

Okurlarımız kitabınızda bu araştırmaların açılımlarını ve detaylarını bulacaklar fakat kısaca bilgi vermek istersek, aile içi şiddet yaşayan şiddet mağdurlarında ne tür sorunlar ve rahatsızlıklar görülüyor?
Aile içi şiddet yaşayan kadınlar, bir dizi sağlık sorunu yaşamaktadırlar. Araştırmada kadınların yaklaşık üçte biri kronik düzeyde sağlık sorunu yaşadıklarını belirtmişlerdir. Özellikle kadınların %74’ü psikolojik sorunları olduğunu ifade etmişlerdir. Ayrıca, kadınların yarısında jinekolojik sorunların yanında %20’sinde de kalp ve şeker gibi kronik hastalıklara rastlanmıştır. Sağlık sorunlarının yanında düşük benlik algısı, kendini beğenmeme ve travma sonrası stres ve depresyon da en yaygın görülen rahatsızlıklar arasındadır. Kadınlar şiddet sonucu özgüvenlerini yitirmekte, sürekli kaygı, ağlama, değersizlik duygusu yaşamaktalar.

Psikolojik, duygusal Şiddet türlerine baktığımızda; bir kadına isim takmak, küçük görmek, çekici olmadığını, şişman ya da zayıf, çirkin olduğunu söylemek gibi maddelerle karşılaşıyoruz. Bugün birçok kadın kocası tarafından psikolojik ve duygusal şiddet görüyor diyebiliriz. Peki, bu davranışlar kadında nasıl bir psikoloji yaratıyor?
Aile içinde yaşanan duygusal şiddet kadının, şiddeti normalleştirmesine yol açarken, başta kendisine daha sonra aileye, evliliğe, topluma ve insanlara olan güvenleri azalmaktadır. Duygusal ya da psikolojik şiddetin süreklileşmesi toplumda genel olarak sosyal duyarsızlığın artmasına, toplumsal cinsiyet eşitsizliğin kabulüne, sağlıklı iletişim ve iknaya dayalı süreçlerin zayıflamasına yol açmaktadır.

Sizin de yaptığınız araştırmalardan görünüyor ki, bugün hala kızını zorla ve başlık parasıyla evlendiren ebeveynler var. Kadını istemediği cinsel davranışa zorlamak, fahişeliğe zorlamak, satmak (ki, çok yakın zamanda medyaya bununla ilgili yansıyan bir haber oldu. 12 yaşındaki kızını beş bin lira karşılığında kendisinden yaşça büyük bir adama satan baba) Cinsel şiddet, kadına nasıl bir tahribat- travma yaşatıyor?
Yapılan araştırmalarda kız çocuğunun fiziksel, duygusal istismarı, cinsel olarak da istismar riskini artırmakta, namus anlayışının neden olduğu toplumsal baskı, cinsel istismarları ve ensestin açığa çıkmasını engellemektedir. Özellikle ensest ilişkiler; baba-kız, amca-yeğen, ağabey-kardeş arasında küçük yaşlarda başlamaktadır. İlişkilerin ortaya çıkması ve kabullenme uzun zaman alabilmekte, ya hamilelikle ya da başkalarının istismarıyla sonuçlanabilmektedir. Aslında ülkemizde 5395 sayılı çocuk koruma kanunu aile içi şiddete maruz kalan çocukları koruma kapsamına almaktadır. Kanunun “koruyucu ve destekleyici tedbirler” bölümünde yer alan 6. maddesiyle adli ve idari merciler, kolluk görevlileri, sağlık ve eğitim kuruluşları, sivil toplum kuruluşları, korunma ihtiyacı olan çocuğu Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumuna bildirmekle yükümlüdürler. Aslında 24/5/1983 tarih ve 2828 sayılı SHÇEK Çocuk Koruma Kanunun 3. Maddesi b fıkrasında da, ana veya babası tarafından ihmal edilip; fuhuş, dilencilik, alkollü içkileri veya uyuşturucu maddeleri kullanma gibi her türlü sosyal tehlikelere ve kötü alışkanlıklara karşı savunmasız bırakılan ve başı boşluğa sürüklenen çocukların korumaya alınmasını hükmetmektedir. Bu sürecin takibi de SHÇEK’E, yani yeni adıyla Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı İl Müdürlüklerine verilmektedir. Konuda bahsi geçen çocuğun 6 yıl travma geçirdikten sonra koruma kapsamına alınması ise kamusal bir sorumluluk ihmalidir. Buna göz yumuldukça da benzer olaylar tekrar yaşanacaktır. Bu nedenle çocuk koruma kanunu üzerinde yeni düzenlemelere gidilmeli ve yasanın uygulayıcılarına yönelik yaptırımlar ağırlaştırılarak, bu alanda linç geliştirici çalışmalar yapılmalıdır.

Kitabınızda sosyal öğrenme kuramını anlattığınız bir bölüm, aile içi şiddetin önlenmediği takdirde şiddetin kuşaktan kuşağa geçerek yayılmasına bir örnek gibi… “Aile içi şiddete tanık olan çocuklarda şiddet eğiliminin etkisi erkek çocuklarda daha güçlü olur. Şiddet uygulayan ailenin çocukları şiddet uygular.” Şiddete tanık olan kız çocukları nasıl bir algıyla yansıyorlar geleceğe?
Şiddete tanık olan kız çocukları da, bu durumu öğrenilmiş çaresizlik içinde kabul etmekte ve sesiz kalmayı bir çözüm olarak görmektedirler. Çok uzun yıllar süren şiddet, kendi evliliklerinde de devam etmekte ve şiddete karşı çözüm arayışlarını geciktirmektedirler. Ancak şiddet kendilerine ya da çocuklarına yönelik hayati bir tehlike yarattığında kamusal alana yansımakta, sığınmaevi süreci başlamaktadır.

Bugün Türkiye’de ne kadar kadın aile içi şiddete maruz kalıyor?
Kesin rakamlar maalesef bilinmemektedir. Bilenen oran ise, yani şiddetin kamusal otoritelere yansıma oranı ise, sadece %8’lerdedir. Yine bazı kamu kurumlarının yaptığı çalışmalar bize ışık tutmaktadır. Örneğin Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığına bağlı olan Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü’nün Türkiye’de Kadına Yönelik Aile İçi Şiddet (2009) araştırması 4 bin 48 hanede ve 24 bin kadınla yapılan görüşmeleri içermektedir. Araştırmada kadınların en çok duygusal istismar, fiziksel ve cinsel şiddete maruz kaldıkları belirtilmektedir. Kadınların %85’i yakın ilişki içinde oldukları kişilerden şiddet görmektedirler. %44’ü duygusal istismar, %39’u fiziksel şiddet ve %42’si de hem fiziksel hem de cinsel şiddete yaşamlarının herhangi bir döneminde maruz kalmaktadır.

13 yıldır yürürlükte olan ailenin korunmasına dair 4320 sayılı yasa, etkin uygulanıyor mu? Korunma tedbirlerinin infazında yaşanan sorunların engellenebilmesi için çalışmalar yapılıyor mu?
4320 sayılı Aileyi Koruma Kanunun kadınları koruyuculuğunda ciddi sorunlar söz konusudur. Kanunun uygulanmasında kolluk görevlileri, hakimler ve savcılar, görevlerini ihmal etmeleri nedeniyle yetersiz kalmaktadır. Başta koruma kararını alabilecek kişilerin kapsamı olmak üzere yasanın farklı yorumlanması da etkisini zayıflatmakta ve aile içi şiddetin en savunmasız mağdurlarını dışarıda bırakmaktadır. Evli olmayan, boşanmış ve dini nikahlı kadınlar için korumaya erişim halen sıkıntıları içermektedir. Aile mahkemesi sürecinde ise, çoğu kez mahkeme hakimleri isteksiz davranmakta, karar alma süreci yavaş ilerlemekte ve kadınlar mağdur edilmektedir. Aslında 2007’de yapılan değişiklikle yasa kapsamına aynı hanede yaşayan, aile bireylerinden şiddet gören kadın veya erkek, kişinin doğrudan ya da savcı aracılığıyla aile mahkemesinden koruma kararı çıkarmasına olanak tanıyan bir koruma kararı sistemi oluşturmuştur. Ancak uygulamada yer alan polisler, savcılar ve aile mahkemesi hakimleri kadınları kocalarıyla barıştırmaya, yani aile birliğini korumaya yönelik tutumları nedeniyle dayak yiyen kadınları şiddet uygulayan kişilerle barışmaya zorladıkları için kadınlar şiddet görmeye devam etmektedir.

Aile içi şiddete maruz kalan çocukların korunması için yasal çalışmalar var mı?
Bu kapsamdaki tek yasa 5395 sayılı ‘Çocuk Koruma Kanunu’dur. Bu da uygulamada çoğu kez yetersiz kalmakta, kadına yönelik aileiçi şiddette olduğu gibi çocuğa yönelik şiddet ve ihmaller de ailenin mahrem alanı olarak görülmekte, yasanın uygulanmasındaki isteksizlikler ve göz yummalar nedeniyle soruna çözüm getirilmemektedir. Çoğu kez konu basının gündemine geldiğinde kamuoyunun tepkisi karşısında harekete geçilmektedir. Bu nedenle bu yasa kapsamında da yeni düzenlemelere ihtiyaç vardır.

Mor Çatı 1999 yılında “Şiddete Sıfır Tolerans”, “Ekonomik Şiddete Hayır”, “4320 Sayılı Yasa İle Erkek Şiddet Kapı Dışarı “ kampanyaları ile kadına şiddet kampanyalarının öncüsü oldu. Bu kapsamda, medyanın ya da kadın örgütlerinin düzenledikleri kampanyaların geri dönüşleri nasıl oldu?
1999 yılında Mor Çatı’nın “Şiddete Sıfır Tolerans”, “Ekonomik Şiddete Hayır” ve “4320 Sayılı Yasa ile Erkek Şiddeti Kapı Dışarı” Kampanyaları süreçte etkili olan çalışmalar olmuştur. İlerleyen yıllarda benzer nitelikli çok sayıda kampanya yürütülmüştür. Hürriyet ve CNN Türk gibi basın kuruluşları da aile içi şiddetin bir insan hakları ihlali olduğu düşüncesi temelinde dahil olmuşlardır. Benzer biçimde Kadınlara Yönelik Şiddete Son” kampanyası da, 5 Mart 2004 tarihinde Uluslararası Af Örgütü ile STK’ların işbirliği ile başlatılmıştır. Bu kampanyalarla bilinç artırma süreçleri hız kazanmış, kamuoyu baskı mekanizmaları harekete geçirilmiştir. Aileiçi şiddetle mücadelede yerel yönetimlerin sorumluluk alması için 2005 yılında çıkarılan yasayla sığınmaevlerinin açılması için öncülük yapılmıştır. Yine çeşitli meslek örgütlerinin bu konudaki çalışmaları hız kazanmıştır. Böylece kampanyaların desteğiyle konu devletin gündemine taşınmış, gerek Anayasanın, gerekse Medeni Kanun ve Türk Ceza Kanununun şekillenmesinde etkili olmuştur.

Sığınmaevlerinde kalan kadınların profillerine bakacak olursak nasıl bir profil ortaya çıkıyor? Kadınların sosyo-demografik özelliklerinden örnekler verebilir misiniz?
Türkiye’nin hemen her bölgesinden ve diğer ülkelerden gelen göçmen ya da sığınmacı kadınlar sığınmaevlerinde kalmaktadır. Her yaştan (14-61), her sınıftan ve her eğitim düzeyinden kadın, aile içi şiddetin mağduru olarak sığınmaevlerine gelmektedir. Bazı kadınlar okuma-yazmayı sığınmaevlerinde kaldıkları süre içinde öğrenmişlerdir. Kadınların % 74’ü ilkokul ve altı eğitime sahip iken, % 11’i lise ve % 2’si de üniversite mezunudur. % 13’ünün okuma yazmayı sığınmaevlerinde öğrenmişlerdir. Kadınların doğum yerlerine bakıldığında toplamda yaklaşık % 40 ile ilk sırayı Güneydoğu ve Doğu Anadolu Bölgeleri almaktadır. Kadınlar yaşamlarının büyük kısmını kırsal alanlarda ya da küçük kentlerde geçirmişlerdir. Büyük çoğunluğu (%88) evli olan kadınlar, yaşamlarının büyük bir kısmını doğdukları bölge ve illerde geçirmişlerdir.

Araştırmada görüşülen kadınların yaklaşık % 60’ı, 14-28 arasında olan genç annelerden oluşmuştur. Kadınların %88’ü evlidir ve ilk evlenme yaşları da 11’e kadar düşmektedir. Görüşülen kadınların yaklaşık dörtte biri, küçük yaşlarda aileleri tarafından zorla evlendirildikleri belirmişlerdir. % 62’sinin resmi nikâhı vardır. Yine kadınların % 70’i ilk evliliklerini ve % 13’ü de ikinci evliliklerini gerçekleştirmişlerdir. İlk evlenme yaşlarına bakıldığında 11 yaştan 34 yaşa kadar değişen bir yaş yelpazesinin olduğu görülmektedir. Sığınmaevlerinin statüleri bakımından farklılaşan özellik, kadınların % 15.5’ini oluşturan ve 14-18 yaş aralığında yer alan genç kadınların % 70’inin SHÇEK’lere bağlı sığınmaevlerinde kalmasıdır. Bu grubu; çocuk anneler, gebeler ve ensest ve töre mağdurları oluşturmakta ve koruma kanunu kapsamında yasal bir zorunluluk olarak SHÇEK’lerde kalmaktadırlar. Sığınmaevlerinde kalan şiddet mağduru kadınların mesleklerine bakıldığında ise, % 86’sının ev kadını olduğu ve daha önce herhangi bir iş deneyimleri olmadığı görülmektedir. Çalışma deneyimi olanların oranı ise, sadece %14’dür. Çalışmanın yapıldığı dönemde sığınmaevlerinde kalan ve işe yerleştirilen kadın oranı ise sadece % 5,8’dir.

Büyük çoğunluğu çok küçük yaşlarda evlenen ve evlilikleri süresince şiddete katlanan kadınların şiddete karşı çare arama ve kendi başına yaşam kurma mücadelesi uzun yıllar alabilmektedir. Önce kendi ailelerinden sonra eşin ailesinden destek istenmekte ama şiddet devam etmektedir. Şiddetten kurtulmada çare arama süreci uzun yıllar alabilmekte, şiddet uygulayan eşten ayrılma oranı da oldukça düşük olmaktadır. Sığınmaevi sürecinde boşanan kadınların oranı %15’dir. Boşanma davaları sürenlerin oranı da %13’dür. Kadınlar sığınmaevlerinde çocuklarıyla birlikte kalmaktadır. Bu çalışmada anneleriyle birlikte kalan çocukların oranı %36 iken, bu sayı toplamda kalanların %45’ini oluşturmaktadır.

Sığınma evlerine geliş nedenlerini gösterdiğiniz tabloya baktığımızda, % 34 lük bir oranla Fiziksel şiddet ilk sırada yer alıyor. Kalacak yerinin olmaması ikinci ve cinsel şiddet ise üçüncü sırada. Kadının ekonomik gücünü kazanmamış olması, korku gibi nedenler mi, kadını şiddet ortamında yaşamaya razı bırakıyor?
Sığınmaevlerinde kalan ve görüşülen % 34’ü ailede dayaktan organ kesmeye kadar uzanan geniş bir yelpazedeki fiziksel şiddet, beraberinde küfür, hakaret ve aşağılamaya kadar varan psikolojik şiddeti içermektedir. Araştırmaya katılan kadınların % 27’si aileiçi fiziksel ve cinsel şiddeti ve % 8’i de cinsel şiddet ve istismarı yaşamışlardır. Ancak kadınlar uzun süre şiddete katlanmak zorunda kalmışlardır. Bunda pek çok etken rol oynamaktadır. Kadınların ekonomik bağımsızlığının ve sosyal güvencesinin olmaması, onları bağımlı bir hayata mahkum etmektedir. Kendilerine ait bir gelirleri olmayan kadınların ev dışında bir barınma olanakları da yoktur. Çoğunluğu evhanımı olan ve işi ve mesleği olmayan kadınların büyük çoğunluğu çocuk sahibidir ve şiddete uğradıklarında kendi aileleri geleneksel değerlerden dolayı, kadınları çocuklarıyla birlikte kabul etmemektedir. Ayrıca aile içi şiddette maruz kalan kadınların, hem kocaları ve hem de kamu kurumları tarafından çocuklarından uzaklaştırılacakları korkuları ve çocuklarını fiziksel olarak gözetmek istemeleri, yani ayrılmak istememeleri, bu süreçte rol oynamaktadır. Yine şiddet uygulayandan gelen kadına ve sevdiklerine yönelik zarar verme ve öldürme tehditleri de kadınların şiddete katlanmalarına ve aynı ortamda kalmalarına yol açmakta, yardım arama süreçlerinin gecikmesine neden olmaktadır.

Kadının şiddet uygulayanlar- istismarcılar arasında erkek eşler, kocalar ilk sırada. Evli kadınlar eşlerinin yanı sıra, eşin akrabalarından ya da kendi aile ve akrabalarından şiddete maruz kalmışlar. Bu durum kadın sağlığını nasıl etkiliyor? Kadınların şiddet kaynaklı sağlık sorunlarının başında hangi hastalıklar geliyor?
Şiddete uğrayan kadınlarda acı çekme, yaralanma, kalıcı sakatlıkların yanında çoğul somatik belirtiler görülmektedir. Çoğunda süreğen baş ve bel ağrıları, cinsel yolla bulaşan hastalıklar, jinekolojik sorunlar, santral sinir sistemi ve sindirim hazırlıkları, kardiyak belirtiler oluşmaktadır. Yine uyku ve yeme bozuklukları ve sosyal uyumsuzluk gibi bir dizi belirti ve bulgu da söz konusudur.

Sığınma evlerinde güvenlik nasıl işliyor. Eşinden tehdit gören ve şiddete uğramış bir kadın sığınma evinde güven içinde kalabilir mi?
Ülkemizde kadın sığınmaevleri yönetmeliğinin 13. Maddesi gereği güvenliği sağlamak için tüm kuruluşlar, kuruluşun adres ve telefon numarasını gizli tutmak zorundadır. Kuruluşu tanıtan tabela asılması ve kuruluş binasında açılış törenleri düzenlenmesi de yasaktır. Ayrıca sığınmaevlerinde toplantı yapılmaması ve ziyaretçilere kapalı tutulması da gizliliğin korunması kapsamındaki uygulamalardır.  Çalışmanın yürütüldüğü sığınmaevlerinin yarısından fazlasında (% 62,5) güvenlik, iç ve dış kamu güvenlik personeliyle sağlanmaktadır. SHÇEK’lerde polisler ve belediyeler de özel güvenlik şirket elemanları çalışmaktadır. Dış güvenlikte genelde erkek, iç güvenlikte ise kadın personel yer almaktadır. Sadece Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfı, güvenlik kamera sistemiyle ve Çankaya Belediyesi de içerde kamera ve dışarıda da dış güvenlik personeliyle güvenliği sağlamaktadır. Yine güvenliğin sağlanmasında sığınmaevi yönetimleri farklı yollar izlenmektedirler. Çoğu sığınmaevinde güvenliği sağlamak için kadınların cep telefonları, fotoğraf makineleri ve kayıt cihazı gibi aletler kilit altına alınmaktadır. Kadın sığınmaevi dışına çıktığında cep telefonu verilmekte ve sığınmaevine girdiğinde yine telefonu teslim alınmaktadır. Yine giriş ve çıkış saatleri kontrol altında tutularak güvenlik sağlanmaya çalışılmaktadır. Sığınmaevlerinin %58’inde giriş-çıkış saatleri personelin mesai saatlerine göre ayarlanmaktadır. Sadece bağımsız kadın kuruluşlarına ait 2 sığınmaevinde saatler konusunda bir kısıtlama söz konusu değildir. Sığınmaevlerinde alınan güvenlik önlemlerine karşın, %75’inde sorunlar olmuştur. Özellikle sığınmaevlerinin açıldığı ilk yıllarda önemli güvenlik sorunları oluşmuş, şiddet uygulayan kişi ya da ailesinin sığınmaevi baskınları yaşanmıştır.

Son olarak, kimler sığınma evlerine başvurabilir. Başvuru süreci nasıl gelişiyor? Sığınma evlerinden sonraki yaşam için çalışmalar yapılıyor mu?
Sığınmaevlerinde kimlerin kalabileceği 1998 yılında çıkarılan yönetmelik çerçevesinde belirlenmektedir. Yönetmeliğine göre eşler arası anlaşmazlıklar nedeniyle evini terk eden ya da eşleri tarafından terk edilen ve bu sebeple yardıma ihtiyaç duyan kadınlar, fiziksel, cinsel, duygusal ve ekonomik şiddete uğrayan kadınlar, boşanma ya da eşin ölümü nedeniyle ekonomik ve sosyal yoksunluk içine düşmüş kadınlar, istenmeyen evliliklere zorlanan kadınlar, evlilik dışı hamile ya da çocuk sahibi olan ve bu nedenle ailesi tarafından kabul edilmeyen kadınlar, daha önce uyuşturucu, alkol bağımlılığı olup, bu konuda tedavi görmüş ve alışkanlıklarını terk etmiş kadınlar, cezaevinden yeni çıkmış olup, yardım ve desteğe ihtiyacı olan kadınlarla kontrolleri dışında oluşan çevre koşulları nedeniyle ekonomik ve sosyal yoksunluk içine düşmüş kadınlar yararlanabilir. Ayrıca sığınmaevlerinde kalan kadınların 12 yaşına kadar olan kız ve erkek çocukları da anneleriyle birlikte kalma olanağına sahiptir. Ancak uygulamada sığınmaevlerine göre farklı uygulama ve kısıtlar da söz konusu olabilmektedir.

Sığınmaevlerine başvurularda kadınlar genelde iki yol izlemektedir. İlki özellikle kolluk kuvvetleri ve savcılık aracılığıyla sığınmaevine gelmektir. İkincisi de, kadınların doğrudan sığınmaevi olan kuruluşlara başvurmalarıdır. Araştırmada kadınların %57 ile karakollara müracaat etmişlerdir. İkinci sırada %22 ile belediyelere ve üçüncü sırada da %9 ile SHÇEK’lere başvurarak sığınmaevi sürecini başlatmışlardır.

SHÇEK’lerde, yani Aile Sosyal Politikalar İl Müdürlükleri ya da Aile Danışma Merkezlerine, belediyelerde ise Sosyal İşler Müdürlüklerine ya da Kadın Danışma Merkezlerine başvuru yapılabilmektedir. Kadın kuruluşlarında ise derneğe ya da vakfa telefonla ya da doğrudan aileiçi şiddet bildirilmekte ve sığınmaevinde kalma talebinde bulunulabilmektedir. Ayrıca acil yardım hattı olan ALO 183 ve/veya diğer ihbar mekanizmaları yoluyla da başvuru yapılabilinmektedir. Yine kişinin kendisinin yanı sıra ailede yaşayan bir başkası, üçüncü şahıslar, okullar, sağlık kuruluşları, kamu kurum ve kuruluşları, özellikle kolluk kuvvetleri, mahkemeler, yerel yönetimler ve basın yoluyla da şiddet bildirisi ve sığınmaevi istemi yapabilmektedir.

Sığınmaevi sonrasında kadının şiddet ortamına geri dönmemesi ve/veya şiddet uygulayan tarafından rahatsız edilmemesi için gerekli önlemlerin alınması ve mekanizmaların geliştirilmesi gerekmektedir. Araştırmamızda kadınların sığınmaevi sonrası yaşamlarına dair planlarında üç yol izledikleri belirlenmiştir; eşe-eve dönmek, eşten ayrılma-boşanma sürecinin başlatılması ya da ne yapacağını bilememek. Eve-eşe dönmeye karar verenlere ilişkin olarak ise kurumsal arabuluculuk süreci başlatılmaktadır. Eşten ayrılmaya karar verenler için barolardan adli yardım desteği alınmakta, çocuk velayet davaları açılmakta ve aile mahkemeleri sürecinin başlatılmaktadır. Yine kadınların istihdam edilmeleri için sınırlı da olsa, iş olanakları araştırılmakta, eşya ve diğer yardım olanakları araştırılmaktadır.

Türkiye’de Kadın Sığınma Evleri / Yazar: Songül Sallan Gül / Bağlam Yayıncılık / Kitap Tasarımı: Canan Suner / 1. Baskı / Aralık 2011

Songül Sallan Gül; 1966 yılında Ankara’da doğdu. 1987 yılında Ankara Üniversitesi DTCF Sosyoloji Bölümü’nü bitirdi ve aynı bölümde 1989 yılında araştırma görevlisi olarak çalışmaya başladı. 2003 yılına kadar Ankara Üniversitesi DTCF Sosyoloji Bölümü’nde görev yaptı. Süleyman Demirel Üniversitesi Fen ve Edebiyat Fakültesi Sosyoloji Bölümü’nde öğretim üyesi olarak çalışmaktadır.

Söyleşi Yazarı:

Sevilay Acar


sevilayacar@okuryazar.tv
http://sevilay-acar.blogspot.com
http://www.twitter.com/sevilayacarr
http://www.facebook.com/sevilayyacar

Promote Post

Soru, yorum ve eleştirilerinizi gönderebilirsiniz.


mehmet

23 Kasım 2012 02:09

eşimevden gitti bir sıgınma evinde oldugunu ogrendim ama yer mekan belli degil ben kendisinin yuvasına evine dönmesini istiyorum bunun icin ne yapmam gerekir

December 04 2012 12:30 pm

anonim

ilk önce eşinin neden gittiğini araştır ona göre ne yapman gerektiğini bilirsin

Anonim

02 Aralık 2012 11:03

benimde eşim evden kaçmış evdeki bir miktar paramı ve çocuğumuda kaçırmış polisin haberi olduğu hade hiç bilgi vermiyorlar ben ne yapmamlazım ltf bizede yardımcı olun

December 10 2012 18:03 pm

sığınma evine gidenlerin orada bellı bir süre kalmaları zorunlumu yoksa istediği zaman çıkıp gide bilirmi tşklr

can

12 Aralık 2012 13:58

merhaba ben eşimle tartıştım eşim 3 cocugumuzu bırakıp sıgınma evine yerleşti tam 4 ay olacak bir haber alamadık bende yetkili kişilere baş vurdum eşim evine dönsun diye bana verilen cevap eşimin kaldıgı sıgınma evinde 1 ay kalıp ayrılmış dediler eşim geçenlerde gizli no ile beni arayıp çocuklarlı sordu bende sen nerdesin neyapıyon evine geri dön perişan olduk dedim oda ben başka bir şehirde sıgınma evindeyim çalışıyorum çalışma saatleri 11 de başlayıp akşam 23 de mesai bitiyor diyor. şimdi eşim sıgınma evindemi degilmi bilmiyorum sıgınma evinde kalan bir kadın gece saat 23 e kadar çalışırmı bilmiyorum lutfen bu konuda bilgisi olan beni aydınlatırsa çok sevinirim şimdiden teşekurler

melike

21 Aralık 2012 15:46

ben 18 yaş altıyım ve hamileyim geçici olarak kadın sığınma evinde kalıodum ama doğumdan sonra yuvaya verileceğim söylendi daha öncede yuvada kalıodum ama yuvada kalmak istemiorum oraya gittiğim takdirde ben tekrar kaçarım ve kötü yola düşerim sadece 8 ayım var yaşımın dolmasına bu süreç içerisinde orada kalmak istiyorum ne yapabilirim olmaz diyor görevliler

bahar

04 Ocak 2013 09:09

merhaba eşimden şidet görüyorum alahını sevan bana sığınma evi ile ilgili bir adres versin kalabileceği

February 05 2013 01:47 am

masal

http://www.kadinlaricin.net/kadinlar-hakkinda/kadin-siginma-evleri-telefon-adresleri.htm BU ADRESE TIKLAYARAK BAKABİLİRSİNİZ.

February 05 2013 01:49 am

masal

Bu konuda bilgi almak isteyenlerin Kadın Dayanışma Vakfı'nın İstanbul 0 212 248 16 80 ya da Ankara: 0 312 309 04 84 numaralı telefonlardan bilgi alabilirler

hayal

20 Şubat 2013 18:57

mrb ben üniv mezunu meslek sahibi biriyim 3yıllık nişanlımdan hamileyim hamile oldugumu ögrendigimde beni terk etmişti ona hiç bir şekilde ulaşamıyorum.yurtdışındaymış.ben doguluyum ailem hamile oldugumu öğrenirse benide bebegimide öldürür ben dogmasını istiyorum bebegimin psikolojim çok kötü oldugu için işten ayrıldım.kadın sıvınma evine yerleşsem oradayken işimi yapabilirmiyim ve ne kadar orda kalabilirim

hilal kar

12 Nisan 2013 06:07

beni eşim aldattı ve ayrılmak istiyorm ama kimsem yok bana sahip cıkacak sığınma evi beni ve birde kızımı kabul edermi bir kızım var sadece

Sabri Yalın

23 Mayıs 2013 11:17

Sayın hocam, araştırmalarınızı ilgi ile izliyor, çok da taktir ediyorum. Hatta bu haftaki gazete köşe yazımı “AİLE İÇİ ŞİDDET” olarak hazırlıyorum. Türkiye’de devlet eliyle ilk Kadın sığınma evini Bursa İl Sosoyal Hizmetler Müdürlüğü olarak biz açtık. Hatta ilk Aile Danışma Merkezini de.. Ancak bizden önce Şişli Belediye Başkanlığı olarak Belediyelerde sayın Fatma Girik açmıştır. 1990 ya da 91 yılıydı. Daha sonra SHÇEK Gen. Müd. Yardımcılığı, Ankara ve İstanbul Büyükşehir İtfaiyeleri Başkanlıkları yaptım. Saygılar ve başarılı çalışmalarınızın devamını diliyorum..
Sabri Yalın sabriyalinn@hotmail.com Bursa..

Eylem İnce

13 Haziran 2013 22:56

merhaba bende şiddet gören kadınlardan biriyim sürekli sabah akşam eşimden sözlü olarak şiddet görmekteyim ve alkol aldığı zamanda fiziksel şiddet görmekteyim.spastik 11 yaşında birde oğlum var artık canıma tak etti ve evde bakım maaşıyla kendimi geçindirmekteyim nereye gidebilirim ailemin yanınada sığınamam kadın sığınma evinde ne kadaar süre ile kalabilirim lütfen bilgilendirirmisiniz

Eylem İnce

13 Haziran 2013 22:57

Lütfen kadın sığınma evinde ne kadar kalabilirim bilgi verebilirmisiniz

merhaba ben doğuş

03 Ağustos 2013 00:17

bir sorumolacak bir kadın sğınma evinde erkek cocuklar kaçyaşına kadar anneleriyle kalabilir cevapınızı bekliyorum

RÜSTEM

14 Eylül 2013 00:40

benim eşim panikatak hastası geçmişte başına gelen olayları ben yapmışım gibi arada sırada beni bu şekilde şikayet ediyor sagolsun adalet de beni suçluyor eşimi pisikologa gönderse yalan söyledigi anlaşılacak ancak göndermiyor habire bana dava açılıyor eşim 2. kez evi terk etti sıgınma evindeymiş ama ben orada fazla kalacagına inanmıyorum siz kadınlar bir birinizin yuvasını yıkmak için çabalamayın Allah a hesabını veremezsiniz

leyla

21 Ekim 2013 00:25

Bn esimden ayrilmaya karar verdimsiddetli qecimsizlik var biri enqelli biri saqlikli 2 cicuqum var kadin siginma evie nasil basvuruluyor bir bilqisi oln varmi

Posting your comment...






http://www.okuryazar.tv/wp-content/themes/press